Τρίτη, 30 Ιουλίου 2013

Λαβύρινθος Εγγαστρίμυθος

Σε μια μελαγχολία
του δρόμου
Στην ευθεία της γραμμής
περπατάς
Με εκπτώσεις πέρα-δώθε
τις πτώσεις να νικήσεις
αγκομαχάς
δώθε κείθε
να παρακαλάς
Να γυρίσει πίσω
στο λαβύρινθο
της άκομψης αγάπης σου
να λικνίσει το μίτο
σε ένα χαρτί πεταμένο
από τα λάθη σου
Στην ίδια ευθεία
η θεία δίκη
σε μια φρίκη συνοδοιπόρων
σε οδηγεί
Στη μελαγχολία μόνος διαβάτης
αυτή η μιζέρια
σε πολιορκεί
Υπάρχουν και κάμπιες
έκπτωτες
των πεταλούδων
οι νόθες
διεκδικούν
να γυρίσουν
στην αγκαλιά
Τους σκοτώνει η τόση αγάπη
Προδίδει μίση και πάθη
πάντα θα είναι νόθα
σε μια νόθα ζωή
Το δρόμο τον ξέρεις
προορισμό αγνοείς
χωρίς κάμπιες
δεν έχεις δρόμο διαφυγής
Ελαττώματα περιττώματα
ζώων μη προσπεράσεις
ο προορισμός καθαρός
ο δρόμος γεμάτος αυτά
αυτόφωτος, αυτήκοος, αυτόπτης
στα μάτια σου και υπερόπτης
σημάδι καλό της ψυχής
ξημερώνει φώς της αυγής
το βράδυ όλα φαίνονται πιο ζωντανά
οι κάμπιες θεοστάλαχτες
πιο σκοτεινά
πιο αιθαίρια
πιο ψηλά
στον ουρανό ανήκουν, κάμπιες μελιστάλαχτες
στον ουρανό χωρίς καμία υποχρέωση
όσο κόστισε ήταν αμελητέα η χρέωση
Δημοσίευση σχολίου