Πέμπτη, 26 Δεκεμβρίου 2013

Το αλώνι που αλώνει


Στο όριο αδημονείς
να κατακτήσεις
το αυτεξούσιο
να μην μπορείς
να το ορίσεις
Στην κόψη της ευτυχίας
τα κομμάτια της δυστυχίας
μεγαλύτερα φαντάζουν
δεν αλλάζουν, ενόψει φιλοξενίας
αυτή η βουλιμία
αλλή μία φορά σε καθηλώνει
αυτό που δηλώνει
ξέχωρο του υποδηλώνει
για ακόμη μία φορά μόνη
σε ατελή αγχόνη
ποτέ δεν λυτρώνει
και σε αυτό το μπαλόνι
αγγέλη και κλώνοι
συνωστίζονται μόνοι
ίσως πνιγείς πριν δραπετεύσεις
απ'τ'αλώνι, αυτό που αλώνει
που εξισώνει, που αλλοτριώνει
το μέσα καρδιά μου δεν μαραζώνει
Δημοσίευση σχολίου