Σάββατο, 11 Ιουνίου 2016

Το ναυάγιο



Μα ναι τα σύννεφα περπατάνε
πάνω στα μάτια σου
κάτω απ'τον Θεό σου
ηλιοκαμένο το βλέμμα σου
προξένησε λίγη βροχή
να λάμψουν τ'άστρα
και οι αναμνήσεις
αναζωπυρώθηκαν
από ανταγωνισμό
να μην ξεδιψάσουν
διψάω για το παρελθόν
όταν οι ουρανοί μας
έδιναν ραντεβού στο αρχιπέλαγος
τώρα με ποια βάρκα
σε ποια θάλασσα
με πόση πια δύναμη
να πνίξω την αντανάκλασή σου
πάνω στην πίστα που επιπλέω
μου υπόσχεσαι πως
αν θαύμα το πούνε οι άλλοι
εσύ θα πιστέψεις την πραγματικότητα
μου δίνεις όρκο τιμής κι'ατιμίας
πως τις στάχτες θα πετάξεις μεσοπέλαγα
ν'αναγεννηθεί γνήσι'αγάπη
κι ας μ'έπνιξες σε πρόωρο ναυάγιο

Δημοσίευση σχολίου