Στο καταφύγιο της θάλασσας
αλυσοδεμένος, μερόνυχτα
κλείνοντας τα μάτια τη μέρα
υπό το φως που διαπερνά
μια κλεφτή ματιά στο υπερπέραν
το βράδυ, αποθεωμένος από τις γοργόνες
που δεν βλέπεις, αλλά φαντάζεσαι
με υποβρύχια σκέψη
βυθίζεσαι στο απέραντο αύριο
σαν διακοπές, στο θερινό ηλιοστάσιο
αποτιμάς το κέρδος από μία παραθαλάσσια όαση
να κολυμπάς στην ακτή χωρίς βατραχοπέδιλα
ίσως σκοντάψεις στο παρελθόν
αλλά και τότε με μάτια του αύριο
η θάλασσα ξεπλένει την αμαρτία
είτε πνιγεί, είτε επιπλέει
και συ, σαν ύπαρξη, χάρτινη, επιβιώνεις στον αέρα
