Σάββατο 21 Αυγούστου 2021

Eyeliner


 

 

Πέρασαν τόσα χρόνια

Η μνήμη επουλώθηκε

από την εξαπάτηση

κάποιων σταγόνων

αλληγορίας

Άλλοτε κοιτούσες τον καθρέπτη

και έδινες χαρακιές

στον χρόνο

θυσιάζοντας

την ελπίδα για επανένωση

Εξαϋλώθηκες σε αμέτρητα θραύσματα

Γονυπετής, και επαίτης

Ενίοτε χάραζε το φεγγάρι

τ' άστρα, στην ίδια πολιορκία

Και έβαφε τα ξεθωριασμένα μάτια σου

Βαμμένα με ένα στίγμα παύσης

Και πάλι έρρεαν τα κλάμματα

Υποκρινόμενα πως υπήρχε ακόμη ελπίδα

Και τώρα πια, μετά από εκείνο το ταξίδι

Άγγιζα τα συντρίμμια ενός ουρανού ικέτη

Να μην εγκαταλειφθεί, και αυτός

από τον ήλιο που έλαμπε στο λιμάνι

Και αυτή η βαρκούλα

βούρκωσε, όπως και τα μάτια σου

χωρίς επιβάτη

τυφλά στον απάνεμο αέρα

Παρασκευή 6 Αυγούστου 2021

Αντικρούσεις

 

 


Ε ναι, λοιπόν

λυπήθηκα εκείνο το κτήνος

και του' δωσα καταφύγιο

 

Που και που -

ξεχνιέμαι στον χρόνο -

του έβαζα αλυσίδες

να καταπραΰνω

τις βίαιες προθέσεις του


Παγιδεύτηκα 

σ' εκείνα τα μάτια

με τις κυκλοτερείς κακώσεις


Ορθογώνιζα τα συναισθήματα

αποζητώντας μία απόκρουση

σ'εκείνη την κρούση


του Μεγαλείου


Μα και λοιπόν

είχε κάποιο νόημα

να φυτεύεις τις σφαίρες

 

Χωρίς λίπασμα

 

Στα τελευταία λουλουδάκια

Στόχευσα στο Αθάνατο


Το τελευταίο δράμα

 


Υπάρχουν κάποιες στιγμές
που επανέρχεται η λογική
Φωνάζει για επισκεπτήριο
κλειδωμένη από κάθε διέξοδο
Τότε συναντάται με τα κλάματα
Υποτιθέμενα σωσίβια του συναισθήματος
Εφεδρικά τα βραχιολάκια
έδωσαν την άδεια για ένα τελευταίο δράμα
Σπαρακτικά τότε κατάλαβες
πως τα δάκρυα προμήνυαν την ελπίδα
Σε αυτό το αδιέξοδο
μόνο ο πόνος είχε κατανοήσει
την αναγκαιότητα της ύπαρξής του

Η ζωή δεν ανήκει σε δραπέτες

 


Ήταν πολύ κοντά και τόσο απόμακρα
τα χρόνια της αθωότητας
της φτιχτής ανάμνησης
αυτών των παλαιολιθικών αποτυπωμάτων
Περνούσαν τα χρόνια, συνθλίβονταν οι τύψεις
στα μάταια παράπονα της απόγνωσης
μεταμφιεσμένη πλέον ασυνείδητα σε απραξία
Αρνιόταν η κακοποιημένη ύπαρξη
να θεραπεύσει τα μάτια
από το σκοτάδι μιας ακατανίκητης πλεονεξίας
Ήταν πλέον καταδικασμένη σε έξεις ανορεξίας
Σε έναν λαβύρινθο ακατανίκητης μανίας
υπό την σκέπη καταθλιπτικής συνουσίας
Αυτό το σώμα λησμονήθηκε
πεταμένο σε δάσος
Η ψυχή του αποσυνετέθη
Το μοιραίο δεν απετεύχθη
Μια κορνίζα έδωσε λίγο χρώμα
στο νενοημένο διάβημα
Αυτή η ζωή δεν ανήκει σε δραπέτες
Όλα τα ιδανικά σου μετουσιώθηκαν σε επαίτες
Πριν την απονενοημένη ετυμηγορία
Άκου το έλεος, εσύ προδομένη Δικαιοσύνη

Παρασκευή 16 Ιουλίου 2021

Γενναιοδωρία


Προήχθης στο απροσδιόριστο
Δεν ήταν άμοιρη ευθυνών
η Θεά Τύψη
Στην υπηρεσία των αγγέλων
οι βάρδιες πάντα ήταν μεροληπτικές
μεταμεσονύχτιες αποστολές
για έργα θορυβώδη τη νύχτα
Μου' πες κάποτε
-Σα να το θυμάμαι το ηχόχρωμα
επίπεδο, όπως και το συναίσθημά σου-
"Θα τα πούμε σε απροσδιόριστο μέλλον"
Ήμουν σίγουρος για την συνάντηση
Ήταν υπόσχεση το μέλλον
Διαόλιζε το άγνωστο
Πάντα οι άγγελοι ήταν ημιθανείς
στο ημίφως
Έτσι, στωικά, περίμενα
την ημέρα της λογοδοσίας
Σήμερα, στο μεταίχμιο
της ύπαρξης και της ανυπαρξίας
Πούλησα την ψυχή μου
στο πνεύμα του μέλλοντος
περιμένοντας εκείνο το περιστέρι
Είναι καλύτερα στο απροσδιόριστο
να ατενίζεις σε ουδέτερο έδαφος
προσκυνώντας, ρακένδυτος, την ελπίδα
Η ζωή, γένους θηλυκού, πάντα
ήταν γενναιόδωρη
με όσους έχουν ίχνη αχτίδας



Κυριακή 23 Μαΐου 2021

Προκατάληψη

 



Ανέλαβες ευθύνη μεγάλη
Μεγαλόχαρη η θνητότητα της ύπαρξής σου
Καθώς έβαζες σε τάξη
τα αποκαΐδια
Μετήλθε η αιθάλη αειθαλή παραμύθια
Άχαρη η ανάμνηση, ανώφελη η αλήθεια
Γιατί τέτοια κακότητα
Θεού μαλθακού ή Δαίμονα
Όιδα και απήλθα
Πιστεύω σε έναν Θεό
παντοκράτορα, θύτη και θύμα
έμπορο ψυχών και ελπίδας
Εναποθέτω τα ακρωτηριασμένα μέσα μου
Παραδίνομαι σχοινοτενής
Τιμωρός της υποκρισίας
Και προσεύχομαι να εμφανιστείς
Να δώσεις άφεση αμαρτιών
πριν την τελευταία δολοφονία:
Ήμουν θύμα του εαυτού μου
Και της προκατάληψής σου
Δεν πίστεψες ποτέ στην ύπαρξή μου
Άρα υπήρξες, άραγε ήμουν το θύμα;

Σάββατο 17 Απριλίου 2021

Πόση αγάπη να χωρέσει σ'ένα μπαλόνι

 


 

Βιωματικό, αναφώνησες

σαν παρέλαυναν, άτεχνα

τα σπαρταριστά όνειρά σου

Έπρεπε, πάση θυσία, να καταγραφεί

η ομίχλη μεταξύ των εικόνων

που ήταν η αιτία για τόσες αναπαραστάσεις

Θυμόσουν, ένα μικρό αερόστατο

αγέρωχα να υψώνεται στον πέρα κόσμο

Μήπως ήσουν πέντε, κατά τύχη

πριν το προμελετημένο έγκλημα της λήθης

Σε διπλανή κούνια, ένα κοριτσάκι

που αιωρείτο μετέωρο

"Μαρία, βοήθησέ με"

Τα γαντζωμένα νύχια του προμήνυαν 

βαθουλωτά τραύματα στους τοίχους

και στην εντοιχισμένη ευαισθησία

Εκείνη την ημέρα -

παραφράζω το σκοτάδι

από υπερβολή ή μεταφορικότητα -

τα δύο μικρά ματάκια 

συναντήθηκαν με τα μανουάλια

έμαθαν ότι τόσα χρόνια

τα κεράκια συντροφεύουν

την έλλειψη, την αγάπη, την ελπίδα

αυτή η τριλογία

σαν νεράκι καταπίνεται τώρα

μετά από τόσα έτη εγκατάλειψης

Λίγο αργότερα, τα δύο μικρά ματάκια

αντέδρασαν σαν συνάντησαν

ένα μέλλον από ακατάλληλα παιχνίδια

-διχασμένη η επιλογή, καταδικασμένη από κούνια-

Μαμά -και μπαμπά ενίοτε- 

εκείνη τη νύχτα έπρεπε να μην με σώσετε από τον αέρα

αγέρωχα τα μάτια σας, σαν καθρεπτίζονταν

σ'εκείνο το ακανόνιστο μπαλόνι

Πέμπτη 1 Απριλίου 2021

Πανσέληνος (σε συρρίκνωση)

 


Η πανσέληνος είχε δόντια.
Δάγκωσε τον ήλιο
από έρωτα
με τ'άστρα παρανυφάκια
σ'ένα φεγγάρι που επιστρέφει.
Αυτό που αγάπησες σήμερα είναι όλο δικό σου.
 

 

Τετάρτη 17 Μαρτίου 2021

(Γιατί) ;

 


(Γιατί) ;
Εάν η θάλασσα ξεβράζει πτώματα
Πες της να μου δώσει πίσω
Το μπουκαλάκι με το άρωμά σου
Το πήρε ξαφνικά εκείνο το καλοκαίρι
από τα χέρια μου, σαν υποκρινόμουν τον αθάνατο

Σάββατο 13 Μαρτίου 2021

Απαγχονισμός ελλείψει φωτός και αχτίδας


 

 

Η αχαριστία, μάτια μου

τυφλώθηκε από το μίσος

να γίνει εκδίκηση

Η ανάμνηση, ανταγωνίστρια,

έκλεβε από τον χρόνο

να μείνει λίγα δευτερόλεπτα μαζί σου

Πόσο ακόμα η κατανάλωση

αυτών των ψυχοαπωθητικών τύψεων

θα σου στερεί το δικαίωμα

να διαγράψεις κάθε λέξη μνήμης;            

δεν ήταν αιώνια η ύπαρξή σου

απλά κοιτούσα την φωτογραφία στο δωμάτιο

χρόνια τώρα, προστατευμένη από την υγρασία

και γω ατάραχος στην πλημμύρα των παραπόνων

συμβουλευόμουν που και που κάποια σημειώματα

σκονάκια από μία πετυχημένη, λέγανε, αγάπη

δεν τήρησα ποτέ τα προσχήματα, μηδέ τους κανόνες

σ'εκείνο το κελί, που σε είχα φυλακίσει

μπροστά στην εικόνα σου

παρακλητική η όψη μου, χωρίς ίχνος ρυτίδας

αναμενόμενος ο εμπρησμός κάθε ελπίδας

σαν η αιτία θανάτου να ήταν απαγχονισμός

ελλείψει φωτός και αχτίδας 

 

Παρασκευή 12 Μαρτίου 2021

Σκηνοθεσία

 


 
 
Σκηνοθεσία 
 
 
Όνειρα, περικυκλωμένα από αγωνία
στρατοπέδευσαν εντός μου
ένα ακόμη βράδυ η ίδια λιτανεία
οι τοξότες πήραν θέση
να στοχεύουν τις αυταπάτες
οι έφιπποι ιππότες μηδένισαν τις αποστάσεις
Η Βασίλισσα, η Αγία κοιμωμένη
δεν επέτρεπε αποστασίες
σε υπάρξεις και σωσίες
Σαν σε θάλασσα
Σαν σε αγάπησα
Εσένα ή την Ιδέα σου
Μάλλον το όνειρο το ανεκπλήρωτο
αφού εν ζωή δεν επιβιώνουν οι αγάπες
έσταζα αίμα και δάκρυα
χαρακώνοντας με αλάτι τις πληγές μου
Σαν συναντηθούμε, να' σαι βέβαιη
-δεν κάνω διακρίσεις-
ποτέ ο θάνατος δεν ήταν αιτία για τόσους φόνους
Τι κι αν δολοφονήθηκα σε τόσες σκηνοθεσίες

Must red-read

Ακαταδίωκτο δημοσίων υπαλλήλων και μελών Δικηγορικών Συλλόγων

  27/2023 ΑΠ (Α` ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣ) Αστικώς ανεύθυνο δημοσίων υπαλλήλων. Περιλαμβάνει και την ευθύνη αυτών από προσβολές της προσωπικότ...