Κατά θλίψη

 

Θα ήθελα να ευχαριστήσω

όλους όσους με πίστεψαν

Αυτό ομολόγησε η υποκρισία

ζωσμένη με τύψεις συνειδήσεως

Πλέον με άσπρα μαλιά

παραταγμένα δίπλα σε γκρίζα σύννεφα

λίγες τούφες σοφίας

πότε χτενισμένα αριστερά

πότε δεξιά

ποτέ κεντρώα

των άκρων σαν ήταν

ρούφηξε το μαλλί της γριάς

Μια επικούρεια

κατά κίνησιν ηδονή

να την γλιτώσει

από την καχυποψία

Και τότε βγήκε παραπονούμενη

η ανηδονία

-περίεργο απ' τη φύση της-

χτυπώντας προσοχή στην υπεροψία

Περίεργες σκέψεις

αυτό το φθινόπωρο αιχμαλωσίας

Κάτι είναι κι ' αυτό

Η θλίψη κατά πάντων

νοητών κι ' ανιάτων